117
நாட்கள் வருடங்களாய் நகர்ந்தோட மதுமிதா ஸ்ரீகாந்தின் மகள் ஐஷுவிற்கு மூன்று வயதாகியிருந்தது.அதிகாலையிலேயே ஸ்ரீகாந்தை எழுப்புவதற்கு பாடுபட்டுக் கொண்டிருந்தாள் மது.
“ஏண்டி சண்டே கூட மனுஷன தூங்கவிடாம டார்ச்ர் பண்ற..”
“ஸ்ரீகா கொஞ்சமும் பொறுப்பே இல்லையா உனக்கு..அட்மிஷன் ஷார்ப் 6 மணிக்கு ஓபன் பண்ணிடுவாங்க..பத்து நிமிஷம் தானாம் 500 அப்ளிகேஷன்ஸ்..நானே நல்ல படியா சீட் வாங்கனும்னு இருக்குற எல்லா கடவுளையும் வேண்டிட்டு இருக்கேன்.”
“இதுதான் டீ கலிகாலம் எல்கேஜி சீட்க்கு இத்தனை அலப்பறை ரொம்பவே ஓவர் சொல்லிட்டேன்.என் பொண்ணு இப்போதான் ஒழுங்கா நடக்கவே ஆரம்பிச்சுருக்கா..”
“ம்ம் அப்போ நீ ஃபாரின்ல போய் செட்டில் ஆயிருக்கனும் இங்க இருக்கும்போது ஊரோட தான ஒத்து வாழணும்.காலையிலேயே ஆரம்பிக்காத அப்பாவையும் உன் தங்கச்சியும் எழுப்பி விடணும்.மூணு பேரு ட்ரை பண்ணாதான் ஒருத்தருக்காவது கிடைக்கும்.போ ஸ்ரீகா போய் லேப்டாப் ஆன் பண்ணு..”
“போறேன் போறேன் கத்தாத..”
ஆறு மணி ஆனவுடன் ஸ்ரீகாந்த் பள்ளி வலைத்தளத்தில் விண்ணப்பப் படிவத்தை பூர்த்தி செய்து முடித்து சமர்பிக்கச் சென்ற நேரம் சைட் டவுண் என்று மெசெஜ் வர அவ்வளவு தான் மது அழாத குறையாக பதற ஆரம்பித்துவிட்டாள்.
என்ன முயற்சி செய்தும் ஒன்றும் பலனில்லாமல் போக ஸ்ரீகாந்திற்கு அர்ச்சனைகளை வாரி வழங்கிவாறே மொபைலை எடுத்து தன் அப்பாவை அழைத்தாள்.அவர் நல்லபடியாய் முடித்துவிட்டதாய் கூறிய பின்பே மதுவிற்கு போன உயிர் திரும்பி வந்தது.
அதன் பின் இன்டர்வீயூ பீஸ் எல்லாம் முடிக்கும் வரையுமே இருவரும் ஒரு வழியாகி விட்டனர்.அதைவிட மற்ற பள்ளிகளின் பீஸ் அமௌண்டை கேட்டு ஸ்ரீகாந்திற்கு தலையே சுற்றிவிடும் போல் இருந்தது.
“மது என்னடி எல்கேஜி கே லட்சத்தை தொடுது பீஸ்??”
“ம்ம் பின்ன பாதிக்கு மேல படிப்பெல்லாம் வியாபாரமாகி ரொம்ப காலம் ஆச்சு.அட்மிஷன் போடுறதுக்கு அத்தனை சலிச்சுகிட்டியே?நம்ம ஏரியாலேயே கம்மியான பீஸ் அண்ட் நல்ல எஜுகேஷன் இந்த ஸ்கூல்ல தான்..அதுமட்டுமில்லாம வீட்டுக்கு பக்கத்துலயே இருக்கு.
இதைவிட்டுட்டு எங்கேயோ ஸ்கூல்ல சேர்த்து பச்சை குழந்தையை வேன் ஆட்டோனு அனுப்ப சொல்றியா..”
“என்ன இருந்தாலும் உன் அளவு எல்லாம் நா யோசிக்க மாட்டேன் மது..நீ எது பண்ணாலும் கரெக்ட்டா தான் இருக்கும்.இருந்தாலும் இந்த பிஞ்சு குழந்தைக்கு புக்ஸ் யூனிபார்ம் ஹோம்வொர்க்னு நினைச்சா தாங்கிக்கவே முடில.”
“ஐயா சாமி மறுபடியும் முதல்ல இருந்து ஆரம்பிக்காதீங்க..போங்க போய் வேற வேலை இருந்தா பாருங்க.”
முதல் நாள் பள்ளி, குழந்தையை விடவும் பெற்றவர்கள் தான் பதட்டமாய் பாவமாய் பள்ளி வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தனர்.ஆரம்பித்தாயிற்று வாழ்க்கைக்கான ஓட்டம் மூன்று வயதிலேயே!!
நாட்கள் அதன் போக்கில் நகரத் தொடங்கியிருக்க ஒரு நாள் மதுவிற்கு புது நம்பரில் இருந்து அழைப்பு வர எடுத்து பேசியவளுக்கு ஒரு நொடி ஒன்றும் புரியவில்லை. அழைப்பை பேசி முடித்தவள் ஸ்ரீகாந்தை அழைத்தாள்.
“என்ன மது இந்த நேரத்துல?”
“ஸ்ரீகா உன் பொண்ணு என்னத்த பண்ணி வச்சானு தெரில ஸ்கூல்ல இருந்து கால் பண்ணி ஈவ்னிங் வந்து பார்க்க சொல்றாங்க.என்ன பண்றதுனு ஒண்ணும் புரில..”
“டென்ஷன் ஆகாம முதல்ல என்னனு போய் கேளு மது..எனக்கு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு அப்பறம் பேசுறேன்.”,என்றவன் அழைப்பைத் துண்டித்து விட மதுவிற்கு இன்னுமும் எரிச்சலாய் இருந்தது.
அடித்துப் பிடித்து பள்ளிக்குச் சென்றவள் வகுப்பாசிரியரைத் தேடிச் சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்தி நின்றாள்.
“ஐஷு வீட்ல எப்படி இருக்கா இங்க ரொம்ப சைலண்டா இருக்கா.யாரோடையும் மிங்கில் ஆறது இல்ல.ரைட்டிங் சுத்தமா வரல.நீங்க கொஞ்சம் கேர் எடுத்து கவனிக்கலாமே..இப்போவே ப்ராக்டிஸ் பண்ணாதான் எழுத வரும்.எல் கேஜி தானேனு ஃப்ரியா வீட்டீங்கனா ரொம்ப கஷ்டம் பாத்துக்கோங்க”
இதுக்காகவா அத்தனை அவசரமாய் வர சொன்னார்கள் என்று தனக்குள்ளேயே நொந்து கொண்டவள் அங்கிருந்த பெஞ்சில் அமர இன்னொரு பெண் அவளருகில் வந்து அமர்ந்தார்.இவளைப் பார்த்ததும் என்னவென கேட்க மதுவும் மேலோட்டமாய் விஷயத்தை கூறினாள்.
“ம்ம் என்ன சொல்றதுனு தெரில எங்க மிஸ் என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா என் பையன் எப்போ பாரு பேசிட்டே இருக்கானாம்.மத்த பசங்களையும் சேர்த்து கெடுக்குறானாம்.ஏங்க மூணு வயசு குழந்தைக்கே இத்தனை கம்ப்ளையிண்ட் சொன்னா நாம என்ன பண்றது.
இவங்க என்ன தான் எதிர்பாக்குறாங்க?மூணு வயசுலயே பிள்ளைங்க பத்து பதினஞ்சு வயசு அளவுக்கு மெச்சூர்டா இருக்ணும்னு சொல்றாங்களா?நம்மளை மூணு மணிநேரம் ஒரு இடத்துல அமைதியா உக்கார சொன்னா நம்மாளால முடியுமா?இதுல பிள்ளைங்க மேல இத்தனை கம்ப்ளைண்ட் ஒண்ணும் சொல்துக்கு இல்ல.
நல்ல ஸ்கூல்னு அடிச்சு பிடிச்சு சீட் வாங்குறோம் அப்போ அவங்க சொல்றதெல்லாம் கேட்டுதான் ஆகணும்.நம்ம பிள்ளையோட ஒரு சீட்டுக்கு அம்பது பேர் காத்துட்டு நிக்குறான் அந்த தைரியம் தான்..வேற என்ன சொல்ல முடியும்..வரேன்ங்க”,என்றவர் எழுந்து செல்ல அவர் கூறுவதின் உண்மை ரொம்பவே புரிந்தது மதுவிற்கு.
வீட்டிற்கு வந்து ஸ்ரீகாந்திடம் புலம்பியவள் மகளை அழைத்து பேச ஆரம்பித்தாள்.ஆனால் அந்த வாண்டோ எதையும் காதில் வாங்காமல் ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருக்க கோபம் வந்தவளாய் மகளைத் திட்டித் தீர்த்தாள்.
அந்நேரம் அங்கு வந்த ஸ்ரீகாந்த் மகளை கையில் தூக்கிக் கொண்டு மகளிடம்,”அம்மாக்கு வேற வேலையே இல்ல செல்லம்..நீ வா நாம விளையாட போலாம்.”
“ஸ்ரீகா ஆயிரம் தடவை சொல்லிட்டேன் இப்படி பண்ணாதனு அவ கொஞ்சம் பயப்படுறதே எனக்கு மட்டும் தான் அதையும் இப்படி பண்ணா உருப்பட்டா மாதிரிதான்.”
“சும்மா புலம்பாத மது நீ கண்டிக்குறதை பார்த்தா எதோ பத்து வயசு குழந்தையை திட்டுற மாதிரி இருக்கு..அதுக்கெல்லாம் காலம் இருக்கு சும்மா உன் கடுப்பை அவகிட்ட காட்டாத..”
மதுவிற்கோ ஐயோவென்று இருந்தது.இது எப்போதும் நடக்கும் ஒன்றுதான்.மகளை ஒரு வார்த்தை கூற விடமாட்டான் ஸ்ரீகாந்த்.மனைவியின் செயலில் நியாயம் இருந்தாலும் அவளைத் தான் திட்டுவான்.இப்படி பல பல போராட்டங்களோடு நாட்கள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அன்று பள்ளி ஆண்டு விழாவென மது ஸ்ரீகாந்த் இருவருமே சென்றிருந்தனர்.சிறப்பு விருந்தினராய் உளவியல் மருத்துவர் ஒருவர் தனது உரையை ஆரம்பித்தார்.பொதுப்படையான விஷயங்களை சில நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு குழந்தை வளர்ப்புப் பற்றி கூற ஆரம்பித்திருந்தார்.
“இன்னைக்கு கால கட்டத்துல இருக்குற டப்பஸ்ட் ஜாப் என்னனு கேட்டா குழந்தை வளர்ப்பு தான்.ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒவ்வொரு விதம் தான் ஆனா அவங்களை நேர்வழிப் படுத்த வேண்டிய நமது கடமை குழந்தையோட மூணு மாசம் குறைஞ்சபட்சம் ஆறுமாசத்துல இருந்து ஆரம்பிக்குது.
கேட்குறதுக்கு சிரிப்பா இருந்தாலும் இதுதான் உண்மை.முதல் பாடம் அவங்களுக்குத் தெரிய வேண்டியது என்ன தெரியுமா இந்த உலகத்துல நாம நினைக்குற எல்லா பொருளும் நமக்கு கிடைக்காது.
என்ன பாக்குறீங்க இதுதான் மிக முக்கியமான பாடமே!!உங்க குழந்தை ஒரு விஷயத்துக்காக அழ ஆரம்பிக்குதுனு சொன்னா அதுதான் அவர்களின் முதல் ஆயுதம்.அதை பார்த்து கரைஞ்சு அவங்க கேட்குறதை கொடுக்குற பெற்றோர் தான் அதிகம்.
ஆரம்பத்துல சாதாரணமா ஆரம்பிக்குற அந்த அழுகை நாளடைவில் அவங்களுக்கான பிரம்மாஸ்திரம்.எந்த சூழலில் எப்படி அழுதா தன் காரியம் நடக்கும்னு நால்லா புரிஞ்சு வச்சுகிட்டு அப்படி அந்த அழுகையை பயன்படுத்துவாங்க.சோ பிள்ளைங்க ஏமாற்றம் அடைஞ்சுற கூடாதுனு நினைச்சு அவங்க கண்ணீர்ல பெத்தவங்க நீங்க தான் ஏமாந்துட்டு இருப்பீங்க.
இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் பல வீடுகள்ளையும் நடக்குறதுனு பார்த்தா அப்பா இல்ல அம்மா யாரோ ஒருத்தர் கொஞ்சம் கண்டிப்பா இருப்பாங்க.கட்டுப்பாடோட வச்சுக்கணும்னு நினைப்பாங்க.அப்படி இருக்கும் போது இரண்டில் இன்னொருத்தங்க இருக்காங்க பாருங்க அவங்க எப்படி பிகேவ் பண்ணுவாங்கனா,
தான் கண்டிக்கலைனாலும் பரவால்ல ஆனா கண்டிக்குறவங்களையே மட்டம் தட்டிட்டு போய்டுவாங்க.அம்மா தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டாளா பரவால்ல செல்லம் நா உனக்கு வாங்கித் தரேன்னு அப்பா அப்படியே அன்பை பொழியுவார்.
ஏங்க பிள்ளை ஆசைப்பட்டா வாங்கிக் கொடுங்களேன் ஆனாலும் ரொம்பதான் டார்ச்சர் பண்றீங்கனு அம்மாவும் பசங்கிட்ட நல்லபேர் எடுத்து தன் துணையை செல்லாகாசா ஆக்கிடுவாங்க பல நேரத்துல.
ஒரு பொருளை வாங்குறதுக்கு முன்னாடி அது ஒரு ரூபா மிட்டாயோ ஐம்பது ரூபாய் பொம்மையோ தேவையா இல்லையா உடனே வாங்கியே தீரனுமானு யோசிச்சு வாங்கிக் கொடுக்குறதுல எந்த வித தப்பும் கிடையாது.இப்போ வேண்டாம் கண்ணா ரெண்டு நாள் கழிச்சு வாங்கித் தரேன்னு சொல்லும்போது அதை ஏத்துக்க கூடிய மனபக்குவத்தை பிள்ளைங்களுக்கு வளர்க்கணுமே ஒழிய நினைச்ச அத்தனையும் தேவைக்கு அதிகமாகவே அடுத்த நொடி கிடைக்கும்னு எண்ணம் வளர விடக்கூடாது.”,
என்றவர் இடத்தில் அமர்ந்த பின் மது ஸ்ரீகாந்தை ஓரப்பார்வை பார்த்தாள்.
“முறைக்காத டீ நா பண்றதெல்லாம் தப்பு தான் இருந்தாலும் ஐஷு எதையாவது கேட்டு நோனு சொல்லவே முடில.இதுல எப்படி அவளை நா கண்டிச்சு வளர்க்குறது.சரி இனி அட்லீஸ்ட் நீ எதாவது சொன்னா நா குறுக்கே வந்து உன்னை திட்டாம இருக்கவாவது நிச்சயம் ட்ரை பண்றேன் போதுமா?”
“ம்ம் சொல்றது பெருசில்ல செயல்படுத்தனும் ஸ்ரீகா..இப்போ காலம் அப்படி இருக்கு மொபைல் டீவினு தேவைக்கு அதிகமான அறிவு வளர்ச்சி இருக்கு குழந்தைங்களுக்கு அப்படியிருக்கும் போது பார்த்து பக்குவமா தான் நடந்துக்க வேண்டியதா இருக்கு..புரிஞ்சுக்கோ இப்போ கண்டிக்காம விட்டுட்டு 12-13 வயசுல வந்துட்டு என் பேச்சை கேட்க மாட்றானு நீ சொல்ல முடியாது.அந்த வயசுல அட்வைஸும் அதட்டலும் ரொம்பவே தப்பான விஷயமா ஆய்டுச்சு..
14-15 வயசுல தற்கொலை பண்ற தைரியமெல்லாம் நமக்கு வந்துருக்குமா அதுவும் சாதாரணமா ஒரு பரீட்சையில் பெயில் ஆகுறதுக்கு..இப்போ இருக்குற பசங்களுக்கு யாரும் அவங்களை கண்டிக்கவும் கூடாது அதே நேரம் தோல்வியையும் அவங்களால ஏத்துக்க முடியாது.
பெத்தவங்க அதிலும் அம்மாக்களின் நிலைமைதான் ரொம்ப மோசமா இருக்கு..ம்ம் மூணு வயசு பொண்ணை வச்சுருக்க மாதிரியா கவலைப் பட வேண்டியதா இருக்கு ஏதோ வயசுக்கு வந்த பொண்ணு இருக்குற மாதிரி புலம்புறேன்.என்னவோ போ பசங்க படிச்சு ஒரு நிலைமைக்கு வர்றதுக்குள்ள நாம ஒரு வழி ஆய்டுவோம் போல..”
இன்றைய தினத்தில் வேலைக்குச் செல்லும் அல்லது வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு தாயின் நிலைமையும் இப்படியான ஒரு தர்மசங்கட நிலைதான்.குடும்ப சூழல் பணத்தேவை அல்லது தன்னுடைய தனித்தன்மைக்காக செய்யும் எந்தவொரு வேலையும் குடும்பத்தினரால் முழு மனதோடு ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதில்லை பல நேரங்களில்.
அவர்களின் பாராட்டுக்களும் பணமும் மனதிற்கு நிறைவை கொடுத்தாலும் குடும்பத்தில் எழும் சிறு பிரச்சனையோ குழந்தை எதாவது சிறு தவறு செய்தாலோ அதற்கு முழு காரணமும் தாய் மட்டுமே என்றாகிவிடுகிறது.
சுயத்திற்கான பெண்களின் தேடல் இன்றைய காலகட்டத்தில் முடிவே இல்லாதது அப்படியிருக்க அவர்களுக்கான ஒத்துழைப்பை குடும்பத்திடம் அன்றி யாரிடம் அவர்கள் எதிர்பார்த்திட முடியும்.
அதுமட்டுமல்லாது இது போன்ற சிறு சிறு விஷயங்கள் தான் ஸ்ட்ரெஸ் டிப்ரஷன் என பலபல மனஉளைச்சலின் உச்சத்திற்கு அவர்களை அழைத்துச் செல்கிறது.
ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் ஆதரவு தரும் என்று எதிர்பார்ப்பதில் சாத்தியம் இல்லை எனினும் அதிகபட்சமாக தன் கணவன் தன்னை உணர்ந்து புரிந்து ஆதரவு அளித்தாலே போதும் என்பதுதான் பல பெண்களின் ஏக்கமாய் இருக்கிறது.
குடும்பத்தலைவியின் பொறுப்பு என்பது ஒரு நாளில் அத்தனை அதிகம் அப்படியிருக்க அவர்களுக்கான நேரம் என்பதை ஒதுக்கும் போது அது கொடுக்கும் உற்சாகம் அவர்களின் ஒவ்வொரு செயலிலுமே பிரதிபலித்து குடும்ப உறுப்பினர்களின் மகிழ்ச்சிக்கு நிச்சயம் வழிவகுக்கும்.
இயந்திர தனமான வாழ்க்கை முறை ஆரோக்கியமற்ற உணவுகள் அவசர உலகம் என காலம் எப்படியோ மாறிவிட்டது.குடும்ப உறுப்பினர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து முகம் கொடுத்து பேசும் பொழுதுகளே அரிதாகிப் போய்விட்டது.அப்படியிருக்க அதிலும் சண்டை சச்சரவு கோபம் அழுகை மன அழுத்தம் என இருக்கும் நாட்களை ஏன் நரகமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். இதெல்லாம் சொல்வது எளிது செயல்படுத்துவது கடினமே..ஆனால் எந்த ஒரு மாற்றத்திற்கும் துவக்கம் என்ற ஒன்று நிச்சயம் இருந்தே தீரும்.
விட்டுக் கொடுப்பவர் கெட்டுப் போவதில்லை என்று கூறிக் கேள்விப் பட்டிருப்போம்.கணவன் மனைவி உறவிலும் அதுவே உண்மை.தனக்காகவும் தன் குடும்ப நிம்மதிக்காகவும் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காகவும் இருவரில் ஒருவர் விட்டுக் கொடுப்பதில் தவறில்லை.
அதே நேரம் ஒருவர் மட்டுமே விட்டுக் கொடுக்க மற்றவர் அதை தனக்கு சாதகமாகப் பயன்டுத்திக் கொண்டு இளைப்பாற நினைத்தால் அதுவும் ஆபத்தே.
இன்றைய காலகட்டத்தில் மிகப் பெரிய கடமை குடும்பத் தலைவனும் தலைவியுமாய் ஒருசேர இணைந்து குடும்பத்தையும் தம் மக்களையும் நல்வழிப்டுத்துவதே.
அனைத்திற்கும் மேலாக உங்களைப் பார்த்தே உங்கள் மகன் மனைவியை எப்படி நடத்த வேண்டும்,பெண்களை எப்படி மதிக்க வேண்டும் என்று கற்றுக் கொள்கிறான்.
உங்களைப் பார்த்தே உங்கள் பெண் கணவனையும் குடும்பத்தையும் வழிநடத்தும் பொறுப்பை அறிந்து கொள்கிறாள்.
ஆயிரம் அறிவுரைகளை கூறக் கேட்டு வளரும் பிள்ளைகளை விட நாம் வாழும் வாழ்க்கை முறையை பார்த்து கற்றுக் கொள்ளும் பிள்ளைகளே சிறந்து விளங்குவார்கள்.
உங்கள் பிள்ளைகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்களோ நீங்கள் அப்படியாய் வாழ்ந்து காட்டுங்கள்.நாட்டிற்குத் தேவையான சிறந்த குடிமக்கள் நம் ஒவ்வொருரின் வீட்டிலிருந்தே உருவாக்கப்படுகிறார்கள் என்பதை எப்போதும் மறவாமல் இருப்போம்.சமூக மாற்றம் என்பது ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தே தொங்குகிறது. நம் பிள்ளைக்களுக்காக அவர்களைக் கொண்டே நல்லதொரு சமுதாயத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் நமக்கான பங்கை திறம்படச் செய்வோம்.
Have any thoughts?
Share your reaction or leave a quick response — we’d love to hear what you think!
3 comments
today life style parithabangal
Every episode um real life oda reflection. Super sis. Indraya kala kattathil oru ponnu after marriage face pandra problem ellame etharthama solli irukeenga, adhai epadi handle pannanum nu sonnadhu super sis 👏👏👏💞💞💞💞
😍😍
Thank you so much sis..😍😃
Nice👍