76
சில நிமிடங்களுக்கு ஒன்றும் புரியாதவளாய் அமர்ந்திருந்தவள் பின் எழுந்து சென்று உணவு உண்ண அமர்ந்தாள்.ஸ்ரீகாந்தின் தாய் சாதாரணமாகவே அவளிடம் நடந்து கொண்டார்.மதுவிற்குத் தான் ஒன்றும் புரியவில்லை.அமைதியாய் சாப்பிட்டு எழுந்தவள் தங்களறைக்குச் செல்ல சிறிது நேரத்தில் வந்த ஸ்ரீகாந்த் அவளை பின்னிருந்து அணைத்தான்.
அவளிடம் எந்த வித்தியாசமும் இல்லாததை உணர்ந்து அவளை தன்புறம் திருப்பியவன் அவளின் கலங்கிய கண்களை கண்டு பயந்து விட்டான்.
“ஹே மது என்னாச்சு ஏன் அழற?”
“…”
“என்னனு சொல்லு சொன்னாதான தெரியும்..”
தயக்கமாய் நடந்ததை அவனிடம் கூறியவள் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்ள அவளை கட்டிலில் அமர்த்தியவன் அருகில் அமர்ந்து அவள் கைகளை தனக்குள் வைத்துக் கொண்டான்.
“இங்க பாரு மது நீ இந்த வீட்டுக்கு புதுசு..யாரு எப்படினு புரிஞ்சுக்க கொஞ்சம் நேரம் ஆகும்..எங்கம்மா எப்பவுமே அப்படிதான் ஒரு விஷயத்தை அப்போவே முடிக்கணும்னு நினைப்பாங்க அதனால அதை கொண்டு வந்து உன்கிட்ட கொடுத்துருப்பாங்களா இருக்கும்.
நீ தனியாவே வளர்ந்தவ இல்லையா அதனால சட்டுனு அவங்க சொன்னது உனக்கு வேற மாதிரி பட்டுருக்கும். நீயும் இந்த வீட்ல ஒருத்தி தான் மதும்மா..அவங்க என் தங்கச்சிகிட்ட நடந்துக்குற மாதிரியே உன்ட்டயும் நடந்துருப்பாங்க வேற ஒண்ணுமில்ல இதுக்கு போய் சின்ன குழந்தைமாதிரி அழலாமா..சியர் அப்டா..”
அவனின் சமாதானத்தில் சற்றே தெளிந்தவளாய் சம்மதமாய் தலையசைத்தாள்.
“த்ர்ட்ஸ் மை கேர்ள்”,என்றவன் தன்னவளை கையணைப்பில் கொண்டு வந்திருந்தான்.
மறுநாள் காலை சிறிது தாமதமாய் எழுந்தவள் குளித்துத் தயாராகி கிட்சனிற்குச் செல்ல அவளது மாமியார் அவளிடம்,
“என்னம்மா மது எப்பவுமே இவ்ளோ லேட்டா தான் எழுந்துப்பியா..இப்போ லீவ் சரியா போச்சு நாளைக்கு ரெண்டு பேரும் ஆபீஸ் போக ஆரம்பிச்ச அப்பறம் இப்படியிருந்தா எப்படி?”
“இல்ல அத்தை அதெல்லாம் சீக்கிரம் எழுந்துருவேன்..”
“ம்ம் சரி சரி இந்தா காபி எடுத்துக்கோ அவனுக்கும் கொண்டுபோய் குடு..”
தப்பித்தால் போதுமென அறைக்குள் சென்றவள் கணவனை எழுப்பி காபியை கொடுத்துவிட்டு அவர்களுக்கு சமையலில் உதவி செய்ய மீண்டும் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.
அன்றைய பொழுது அப்படி இப்படியாய் கழிய மாலையில் அனைவருமாய் எக்மோருக்கு கிளம்பிச் சென்றனர்.
ஸ்ரீகாந்த் அவளிடம் எதோ பேசியவாறே வர அவ்வப்போது அவர்களின் பேச்சின் நடுவில் சம்மந்தமே இல்லாமல் எதையாவது பேசியவாறே அவன் அம்மா சலசலத்துக் கொண்டிருந்தார்.
ஸ்ரீகாந்திற்கு அது புரிந்தாலும் ஒன்றும் காட்டிக் கொள்ளாமல் வந்து கொண்டிருந்தான்.அதைப் பார்த்த மதுவிற்கு அவளின் கோபம் இன்னுமாய் அதிகரித்தது.அவளாகவே அவனிடம் பேசுவதை நிறுத்திக் கொண்டாள்.
மறுநாள் வீட்டிற்குச் சென்றிறங்கிய நொடி முதல் சொந்தம் பந்தம் அக்கம் பக்கத்தார் என ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் நாள் மொத்தமும் வந்து கொண்டிருந்தனர்.
வந்தவர்கள் சும்மா இல்லாமல் எதோ ஒன்றை எதார்த்தமாய் கூறுகிறேன் பேர் வழியென மதுவை கடுப்பேற்றிச் சென்றனர்.சரியாய் அந்நேரம் வைரவன் அவளுக்கு போன் செய்ய தங்களறைக்குச் சென்றவளுக்கு சட்டென கண்கள் குளமாகியிருந்தது.
“ப்..பா..”
“மதுகண்ணா என்னாச்சு டா குரலே சரியில்ல..நல்லாயிருக்கதான?”
அடுத்தநொடி தன்னை தேற்றியவள்,”ம்ம் ப்பா நல்லாயிருக்கேன் காலையிலே இருந்து அத்தனை சொந்தகாரங்க செம டயர்ட் பா..அம்மாவும் நீங்களும் எப்போ கிளம்புறீங்க?”
“ஓ சரி சரிடா..பாத்து அப்பப்போ எதாவது சாப்டுக்கோ பசி தாங்கமாட்டியே நீ..நானும் அம்மாவும் நைட் பஸ்ல கிளம்பிருவோம்டா..அம்மா உனக்கு ஏதோ வாங்க போய்ருக்கா வந்ததும் பேச சொல்றேன் சரியா..”,
“சரிப்பா வச்சுட்றேன்..”,என்றவளுக்கு அப்போதுதான் நினைவு வந்தது காலை டிபனிற்குப் பின் ஒன்றுமே சாப்பிடவில்லை என..வீட்டிலிருந்தால் மது எதாவது கொரித்துக் கொண்டே தான் இருப்பாள்.அலுவலக நாட்களில் கூட அவளுக்கு மதிய உணவை தவிர இரண்டு டப்பாக்களில் ஆப்பிள் திராட்சை மாதுளம் என எதையாவது வைத்து அனுப்புவார் மரகதம்.
ஒவ்வொன்றையாய் நினைக்க நினைக்க அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது அவளுக்கு.ஏதோ அந்நிய தேசத்தில் தனித்து விடப் பட்டதை போன்ற உணர்வு..தேற்றகூட ஆளில்லையோ என தன்னைத்தானே ஆயிரம் கேள்வி கேட்டு குடைந்து கொண்டிருந்தாள்.
எப்போதடா சென்னை திரும்புவோம் என வேண்டிக் கொண்டிருந்தாள்.மறுநாள் காலையிலேயே மரகதமும் வைரவனும் அங்கு வந்திருக்க ஹோட்டலில் அறை புக் செய்து தங்கிக் கொண்டனர்.
காலை உணவை முடித்துவிட்டு மதுவை பார்ப்பதற்காக அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தனர்.தாய் தந்தையை கண்டவளுக்கு ஏதோ யுகம் யுகமாய் அவர்களின்றி தவித்த உணர்வு.அவளின் முகபாவங்களை கவனித்த ஸ்ரீகாந்தின் தாயோ,
“என்ன மது முந்தா நாள் தான் எங்க வீட்டுக்கு வந்த ஏதோ வருஷ கணக்குல பாக்காத மாதிரி நடந்துக்குற..முதல்ல அவங்களுக்கு சாப்பிட எதாவது கொண்டு வா..”,என்றவுடன் வேகமாய் கிட்சனிற்குச் சென்றவள் சிற்றுண்டியும் தண்ணீரும் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்.
அவர்களும் பெயருக்கு எதையோ கொரித்துவிட்டு அமர்ந்திருக்க வீட்டை சுற்றிக் காட்ட அழைத்துச் சென்றவள் தங்களறைக்குள் சென்ற அடுத்தநொடி தந்தையின் தோள் சாய்ந்து கொண்டாள்.
“மது என்னடீ..”
“ம்மா எனக்கு எதுவுமே பிடிக்கல..ஏதோ யாருமில்லாத காட்டுல இருக்குறமாதிரி இருக்கு..நம்ம வீட்ல நா பாட்டுக்கு சந்தோஷமாதான இருந்தேன் ஏன் எனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்ச..”
“மது என்ன பேச்சு இதெல்லாம்..எல்லாம் போக போக சரியாய்டும்..மொதல்ல கண்ணைத் தொட மாமியார் பார்த்தா தப்பா நினைச்சுக்க போறாங்க..”
“இதான் மா பிரச்சனையே அவங்க என்ன நினைப்பாங்க இவங்க என்ன நினைப்பாங்கனு மூச்சு முட்டுதும்மா..”
“மது கண்ணா..சென்னைக்கு போய் நீயும் மாப்பிள்ளையும் மட்டும் தான இருக்க போறீங்க இன்னைக்கு ஒருநாள் அட்ஜெஸ்ட் பண்ணிக்கோ டா..”
அதற்குள் யாரோ வரும் அரவம் கேட்டு பேச்சை நிறுத்திவிட்டு மூவருமாய் வெளியே சென்றனர்.ஸ்ரீகாந்த் அவளின் முக வாட்டத்தை பார்த்து என்னவென கேட்க அவள் ஒன்றுமில்லை எனக் கூறிவிட்டாள்.
மரகதத்திடம் சென்று கேட்டவன் மேலோட்டமாய் விஷயத்தை அறிந்து அவளை சற்றே சமாதானப் படுத்தினான்.அதன்பின் ரிசெப்ஷன் நல்லபடியாய் முடிந்து மரகதமும் வைரவனும் ஹோட்டல் அறைக்குச் சென்றுவிட வீட்டிற்கு வந்தவர்கள் மொய் பணத்தை கணக்கிட்டவாறே பேச ஆரம்பித்தனர்.
மது அவர்கள் சொல்ல சொல்ல பெயர்களை பேப்பரில் எழுதி வந்தாள்.ஓரளவு முடிந்திருந்த நிலையில் மறுநாள் அவர்கள் ஊருக்கு கிளம்புவதைப் பற்றிய பேச்சு வர ஸ்ரீகாந்தின் தாய் மதுவிடம்,
“அம்மா அப்பா எப்போ கிளம்புறாங்க மது?”
“அவங்களும் எங்களோடையே நாளைக்கு ட்ரெயின்ல தான் அத்தை..புக் பண்ணும் போது அப்பா சேர்த்தே பண்ணிட்டார்.”
“ஓ..ஏன் டா ஸ்ரீ இதைபத்தி நீ சொல்லவே இல்லையே..”
“இதுல சொல்றதுக்கு என்னம்மா இருக்கு அவங்க இங்க வந்தா திரும்ப ஊருக்கு கிளம்பிதான ஆகணும்.இதுல சொல்றதுக்கு என்ன இருக்கு??”
“ம்ம் இருக்காதுடா இருக்காது கல்யாணம் ஆய்டுச்சுல அதான் இப்படி பேசுற..முன்னாடியெல்லாம் சின்ன சின்ன விஷயத்தையும் என்கிட்ட சொல்லுவ..”
“ம்மா இதுக்கும் கல்யாணத்துக்கும் என்ன சம்மந்தம்!!!என்னம்மா இது என்னவோ உளர்ற..”
“ஆமாடா ஆமா என் பேச்செல்லாம் உளர்ற மாதிரிதான் இருக்கும்..பொண்டாட்டி வந்த மூணு நாள்ல அம்மாவை இவ்ளோ பேசுறியா நீ??”
என்றவர் அவர்போக்கில் எழுந்து சென்று அறைக்குள் அமர்ந்து கொள்ள மது என்ன செய்வதென புரியாமல் விழிக்க ஸ்ரீகாந்தோ தலையில் கை வைத்துவிட்டான்.
அவன் தந்தைதான் அவனை சமாதானப்படுத்தி அனுப்பி வைத்தார்.அறைக்குள் வந்தவனோ காரணமே இல்லாமல் மதுவிடம் எரிந்து விழுந்தான்.
“ஏன்டீ உன்னை எவன் இப்போ ஊருக்கு போறத பத்தி விளக்க சொன்னான்??”
“ஸ்ரீகா ஏதோ கோவத்தை என் மேல காட்டாதீங்க..அவங்க கேட்டாங்க நா சொன்னேன் இதுல இப்படி ஒரு அங்கிள் இருக்கும்னு எனக்கு என்னத் தெரியும்..ரொம்ப சில்லி யா இருக்கு..”
“ஆமா இங்க எல்லாரும் அல்பமா தான் இருப்பாங்க உங்க அளவு எல்லாம் யாரும் வர முடியாது போய் தூங்கு போ..”,என்றவன் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டான்.
நடு இரவில் சற்றே தூக்கம் கலைந்தவன் எங்கோ விசும்பல் சத்தம் கேட்க மெதுவாய் எழுந்தமர்ந்தான். மது அங்கிருந்த சேரில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருந்தாள்.
“மது!!!!”
“…”
“ஹே ஏதோ கோவத்துல பேசிட்டேன் சாரி டா..என் நிலைமையையும் பார்த்த இல்ல..அவங்க அப்படியெல்லாம் நடந்துக்குற ஆளே இல்லை..ஏன் இப்படி பண்றாங்கனும் தெரில..நீ சொல்லலனாலும் நாலுநாளா நானே பாத்துட்டுதான் இருக்கேன்..
உன்கிட்ட ஏதோ அவங்க அத்தாரிடிவ் பெர்சன் மாதிரி பிகேவ் பண்றாங்க..அப்பப்போ எதாவது சொல்றாங்க..சத்தியமா இது அவங்க குணம் கிடையாது..ஏதோ ஒண்ணு அவங்களை போட்டு குழப்பிட்டு இருக்கு..”
“எனக்குத் தெரியும் அது ஒரு விதமான இன்செக்யூரிட்டி பீலிங்க்..”
“என்ன சொல்ற மது??”
“ஆமா ஸ்ரீகா அது பையனை பெத்த எல்லா அம்மாக்களும் பல நேரத்துல ஏற்படுற விஷயம்தானு படிச்சுருக்கேன்.இவ்ளோ வருஷமா உங்க வாழ்க்கையில் இருந்த முக்கியமான பெண்னு பாத்தா அது உங்க அம்மா மட்டும்தான்.அவங்க கூட இருந்தாலும் தூரமா இருந்தாலும் நீங்க அவங்க புள்ள தான்.
ஆனா இப்போ நீங்க என் புருஷன்.உங்களை மட்டுமே நம்பி வந்துருக்குற ஒருத்தி நா..அதுக்காக அவங்களோட இடம் மாறப் போறதில்ல..அதே நேரம் உன் மனசுல அவங்க இடத்தை எனக்கு பங்கு போட்டு கொடுக்க விரும்பல..அதுதான் இத்தனை பிரச்சனைக்கும் காரணம்.”
“சத்தியமா எனக்கு ஒண்ணும் புரில..இதெல்லாம் டீவி சீரியல்ல தான் பாத்துருக்கேன்.அவ்ளோ ஏன் எங்கம்மாவே கூட சொல்லுவாங்க நாளைக்கு எனக்கு மருமக வந்தா நா இப்படியெல்லாம் இருக்க மாட்டேன்டானு..”
“சொல்றது எப்பவும் ஈஸி தான் செய்ல்படுத்துறது தான் கஷ்டமே.இந்த மாற்றமெல்லாம் இந்த நாலு நாள்ல வந்தது கிடையாது நம்ம நிச்சயதார்த்தத்துக்கு அப்பறம் நம்ம ரெண்டு பேரும் பேச ஆரம்பிச்சதுல இருந்து வந்ததா தான் இருக்கும்.
உங்களை அறியாமையே சில விஷயங்கள்ல என்னை முன்னிருத்தி பேசிருப்பீங்க..அது எதார்த்தமா நடந்துருக்கும் ஆனா அதை அவங்க பாக்குற கண்ணோட்டம் வேறமாதிரி இருக்கும்.
அதுமட்டுமில்லாம நேத்தும் இன்னைக்கும் நா பார்த்தத வச்சு சொல்றேன்..உங்க ரிலேட்வ்ஸ்ல நிறைய பேர் அவங்களை நல்லா குழப்பி விடுவாங்கனு தான் தோணுது..யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்ல விரும்பல ஆனா தேவையில்லாத போதனைகள் அளவுக்கு அதிகமாவே கிடைக்குது அவங்களுக்கு..
நேத்து என் காதுபடவே ஒருத்தங்க சொல்றாங்க..உன் மருமக பொண்ணு கொடுத்து வச்சவ உள்ளூர்ல அம்மா வீடும் வெளியூர்ல மாமியார் வீடும்னு அமைஞ்சுருச்சு..ஒரே பொண்ணுனு வேற சொல்ற இனி அந்த வீட்டோட பொறுப்பும் உன் புள்ளை தலையில தான்னு..
எனக்கு எவ்ளோ கடுப்பாகும் சொல்லுங்க..உங்க அப்பா அம்மாவ பாத்துக்க வேண்டியது என் கடமைனா என் பேரண்ட்ஸை பாத்துக்க வேண்டியதும் உங்க கடமை தான..அதை என்னவோ பெருசா நக்கல் பண்ணி பேசுறாங்க..இன்னும் எந்த காலத்துல இருக்காங்க எல்லாரும்..உண்மையை சொல்லணும்னா எப்போ டா சென்னை கிளம்புவோம்னு இருக்கு எனக்கு..”
“கடவுளே கல்யாணம்னா இத்தனை பிரச்சனையை சமாளிக்கனுமா!!இந்த பொம்பளைங்களே இப்படிதான் போல எதையாவது வச்சு சண்டைக்காகவே அலையுவாங்க போலயே..”
“ஹலோ பொம்பளைங்கனு பொதுவா சொல்லாதீங்க..நா எங்க அம்மா எல்லாம் சத்தியமா இப்படி கிடையாது..”
“அதான பாத்தியா ஒரு பேச்சுக்கு சொல்ற விஷயத்தை கூட உன்னால ஏத்துக்க முடியுதா பாரு..நல்ல வேளை ஜாயிண்ட் பேமிலியா எல்லாம் இல்ல..என் நிலைமை அதோ கதி தான்..”
அவன் கூறிய விதத்தில் லேசாய் சிரித்தவள்,”அது என்னவோ உண்மைதான்..எங்கப்பாவை பார்க்கும் போதே அது தோணும்..இப்போ உங்களையும் மாமாவையும் பார்க்கும் போது ரொம்பவே தோணுது..”
“என் நிலைமை உனக்கு சிரிப்பா இருக்கா??”
“கொஞ்சம் அப்படிதான்..ஆனா பாவம்னு தான் ரொம்ப தோணுது..என்னை பொறுத்த வரைக்கும் பொதுவாவே பெண்களுக்கு தன் வீட்ல இருக்குற சில சலுகைகள் ஆண்களுக்கு இருக்குறதில்ல.
இப்போ நடந்த விஷயத்தையே எடுத்துக்கோங்க..இதே இந்த இடத்துல என் அம்மா இருந்துருந்தா நா பட்டுனு பதில் பேசிருப்பேன்..எனக்கு கல்யாணம் ஆனதுனால தான் அப்படி பேசுறேன்னு எல்லாம் சொல்ல மாட்டாங்க..
ஆனா நீங்க சாதாரணமா பேசுறது கூட தப்பா தான் தெரியுது..உண்மையில் சொல்லப் போனா ஆண்கள் எல்லாரும் எப்பவும் ஒரே மாதிரி தான் இருப்பாங்க..பொறுப்பில்லாம,யார் என்ன பேசுறாங்க என்ன அர்த்தத்துல பேசுறாங்கனு எல்லாம் கண்டுபிடிக்காம அவங்க போக்குல இருப்பாங்க..
ஆனா லேடிஸ் அவங்களுக்கும் சேர்த்து ஆயிரம் யோசிப்பாங்க..அதுல கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி வரை அம்மா மட்டுமே பண்ணின அந்த வேலையை அவங்களை விட கொஞ்சம் சிரத்தையா பொண்டாட்டிங்க செய்வாங்க..அப்போ ஆரம்பிக்குது ஆம்பளைங்களுக்கு பிரச்சனை..”,என்றவள் மீண்டும் சிரித்தாள்.
“ஏன் டீ இத்தனை தெளிவா இவ்ளோ பேசுற அப்பறம் எதுக்கு நடுராத்திரில உக்காந்து அழுதுட்டு இருந்த??”
“அதுக்கு காரணம் இப்போ நாம இப்படி மனசுவிட்டு பேசுறமாதிரி இதுவரை பேசினதில்லையே அதான்..இப்போ நீங்க சொல்லி தான் அவங்க நேச்சர் இது இல்ல..ஏன் இப்படி நடந்துக்குறாங்கனு உங்களுக்கே தெரிலனு எனக்கு தெரியுது..
நீங்க ஏன்கிட்ட கோபபட்டதுல நா என்ன நினைச்சுட்டேன்..என் மேல தப்பே இல்லைனாலும் உங்கம்மாக்காக நா தான் திட்டு வாங்கனும்னு தான் யோசிச்சேன்..அதான் அழுகை வந்தது.
அதுமட்டுமில்லாம ஒரு மாதிரி அன்கம்போர்டபில் ஃபீல் இத்தனை சொந்தகாரங்க புது ஊரு உங்களோடயும் அவ்வளவா பேச முடில எல்லாம் சேர்ந்துதான் ஒரு மாதிரி ஆய்டுச்சு..”
“மது நீ ரொம்ப இன்டிபெண்டன்ட் பொண்ணுனு தெரியும் ஆனா இத்தனை ப்ராக்டிகலா லைஃபை எடுத்துக்குறவனு இப்போ தான் புரியுது.என் அம்மாவை பத்தி நானே விட்டுகொடுத்து பேசினவுடனே இதான் வாய்ப்புனு உன் பங்குக்கு அவங்களை குறை சொல்லாம எதார்த்தத்தை புரிஞ்சுக்குற பாரு..நிஜமா இது எல்லாருக்கும் வராது.. லவ் யூ டீ பொண்டாட்டி.”
“ம்ம் ஐஸ் எல்லாம் நல்லா வைக்குறீங்க..கொஞ்சமே கொஞ்சம் என் புருஷனை லவ் பண்றதுனால தான் அவர் சைட் பாயிண்டையும் யோசிக்க வேண்டியாதா இருக்கு..”
“ஓகோ அப்படியா கொஞ்சமா??”,என்றவன் அவளை ஒரு வழி ஆக்கிக் கொண்டிருந்தான்.
மறுநாள் காலை உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்த தாயை சமாதானப்படுத்தும் வழி தெரியாமல் திண்டாடிக் கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீகாந்த்.மதுவிற்கோ பயமாக இருந்தது என்ன சொன்னால் என்ன பிரச்சனை வருமோ என வாயை மூடிக் கொண்டாள்.
அதன்பின் ஸ்ரீகாந்தும் அவன் தந்தையுமாய் சமையலறைக்குள் சென்று கெஞ்சி கூத்தாடி ஒரு வழியாய் அவரை வழிக்குக் கொண்டு வந்திருந்தனர்.
அப்படி இப்படியாய் மாலை வரை பொழுதை கழித்தவர்கள் இரவு ட்ரெயினிற்காக இரயில் நிலையத்தை அடைந்தனர்.
மதுவிற்கு அப்போது தான் இயற்கையாய் மூச்சு விடவே முடிந்ததை போன்ற உணர்வு.அவர்கள் வந்த சற்று நேரத்தில் மரகதமும் வைரவனும் அங்கு வர ஸ்ரீகாந்தின் தாயார் அவர்களிடமும் குறைப்பட்டார்.
“ஐயோ சம்மந்தி இதுல சொல்ல கூடாதுனு எல்லாம் ஒண்ணுமில்ல..இதைபத்தின பேச்சு வராததுனால சொல்லாம இருந்துட்டோம்..நீங்க எதுவும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க..”
“ச்சச்ச என்ன அண்ணே இதுல தப்பா நினைக்க என்ன இருக்கு சொல்லிருக்கலாமேனு மனசுல பட்டதை சொன்னேன் வேற ஒண்ணுமில்ல..எல்லாரும் பார்த்து போய்ட்டு வாங்க வீட்டுக்கு போனதும் போன் பண்ணுங்க..”
என்றவர் அன்பு மழையை பொழிய மதுவோ சிரிப்பை அடக்குவதற்கு பெரும்பாடு பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு வழியாய் சென்னையை அடைந்தவர்கள் அடுத்த இரு தினங்களில் தேனிலவுக்காக தயாராக வேண்டியிருந்தது.அடுத்து அந்த வேலைகளை கவனித்து வீட்டை ஓரளவு சீரமைத்து என புதுமண தம்பதிகளுக்கே உரிய ப்ரத்யேக நேரங்களாய் கழிந்தன.
தேனிலவும் இருவருக்கும் இனிமையாகவே கழிந்தது.ஓரளவு இருவருமே மற்றவர்களின் விருப்பு வெறுப்புகளை அறிந்திருந்தனர்.ஸ்ரீகாந்திற்கு மதுவின் பக்குவ குணம் நிறையவே பிடித்திருந்தது.
மதுவிற்கும் ஸ்ரீகாந்தின் அமைதியான குணமும் இன்னொசென்ஸும் அவனுக்காக எதையும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம் என எண்ண வைத்திருந்தது.
இப்படியான பதினைந்து நாட்கள் விடுமுறை முடிந்து இருவருமே அலுவலகம் செல்ல ஆரம்பித்திருந்தனர்.இதுவரையிலான பதினைந்து தினங்கள் உண்மையான நடைமுறை வாழ்க்கை இல்லை என்பதை அடுத்து வந்த மூன்றே தினங்களில் இருவரும் உணர்ந்திருந்தனர்.
Have any thoughts?
Share your reaction or leave a quick response — we’d love to hear what you think!
1 comment
Super💕